 Jaap van Berkum
(cornet, bugel, tenorsax,
zang) is al vanaf de Rijks HBS opgegroeid in de typisch Amersfoortse
jazztraditie. Jarenlang was hij de leadblazer van de destijds befaamde
jazz- en feestband 'The Tempting Seven' maar richtte uiteindelijk met
een stel oude muziekmaten de Dixie Express op. Met deze band sleepte
hij al gauw diverse prijzen in de wacht en trad hij op voor de radio.
Eind jaren '70 nam hij hij ook de saxofoon ter hand. Moeiteloos
bespeelt hij nu beide instrumenten. Jaap is bovendien theoretisch goed
onderlegd en heeft een opmerkelijke voorliefde voor de mooie songs en
melodieën van o.a. Gershwin en Cole Porter uit de jaren '30 en '40,
daarbij gaat hij evenmin oude New Orleans 'krakers' als sfeervolle
bossa nova's uit de weg. Een aantal mooie platen en CD's getuigt
hiervan. Jaap's voorbeelden? 'Een echte topper is vooral zichzelf'.
Kenmerkend is zijn onuitputtelijke ideeënstroom om het publiek bezig te
houden met vreemde 'kwisjes' en moeilijke 'opdrachten' waarmee tijdens
een optreden een taart of iets dergelijks kan worden gewonnen.
 Peter Fiévez
(klarinet, saxen, zang) komt uit
de bekende Haagse School. Hij kocht ooit een oude sopraansax bij een
dumpzaak in Den Haag, ging thuis op zijn eigen houtje aan de gang en
meldde zich na een jaar bij de destijds befaamde en nog steeds
bestaande Haagse Jazzclub. Al gauw richtte hij met een
buurjongen de Gloomy Street Jazzmen op, waarmee in de jaren '50 op de
toen talrijke jazzconcoursen indrukwekkende resultaten werden behaald.
Hij woonde en speelde een aantal jaren op Curaçao en werd omstreeks
1980 klarinettist bij de Utrechtse Lulu's Dixie Kids, waar veel
prominenten hem al waren voorgegaan. Eind jaren '80 werd hij gevraagd
bij de Dixie Express, waar ze wel even moesten wennen aan zijn nog
steeds Haagse geluid. Hoewel Peter autodidact is heeft hij zijn
theoretische kennis flink bijgespijkerd en zorgt samen met cornettist
Jaap voor de fraaie arrangementen die kenmerkend zijn voor de band.
Peter is zakelijk leider. Daarbij heeft hij een voorliefde voor
keyboards en computers en wat je daar allemaal mee kunt doen. Hij is
ontwerper en beheerder van deze website.
 Hugo Tiel
(trombone, zang) is in
1960 te Marknesse achter de piano geboren. Zijn moeder, een bekend
pianiste, diende hem nog voor hij zijn eerste stapjes kon zetten, de
muziek al met de paplepel toe. De weidsheid van de N.O. Polder bood
veel ruimte voor zijn ongekend muzikaal talent. Tijdens zijn studietijd
schakelde hij, gedwongen door oogproblemen waardoor hij witte en zwarte
toetsen niet meer van elkaar kon onderscheiden, over op de trombone.
Een jongensdroom kwam uit. Geen 88 toetsen meer maar slechts één schuif
met 7 posities. Al gauw had hij in Utrecht zijn eigen studentenband en
beklom met gemak de muzikale ladder. De opgewekte trombonist is
muzikaal goed onderlegd, heeft een opmerkelijke techniek en beheerst
tal van muziekstijlen van klassiek en latin tot jazz. Thans
is hij bekend van radio en telefoon en ook op internet blaast hij
dapper mee. Sinds november '08 is hij lid van de Dixie Express, waarmee
hij daarvoor al vele keren had samengespeeld. Hugo is verreweg het
jongste bandlid en daarmee is deze dierenarts nu zelf het
troeteldier van niet alleen de charmante Choo Choo Sisters maar ook van
het grootste deel van het vrouwelijk publiek dat sinds zijn toetreden
in groeiende aantallen de optredens van de Dixie Express bezoekt.
 Henk Hoedemaker
(piano) heeft in zijn lange
loopbaan in talloze bands gezeten en nog veel meer bands uit de brand
geholpen als hun vaste pianist ziek of even afwezig was. Als solist of
als pianist van het combo 'Top Hat' maar sedert enkele jaren ook als
vaste pianist van de Dixie Express, is Henk van alle markten thuis. In
zijn rol van de vaste begeleidingspianist tijdens de
jam-session-avonden van de Gooische Jazzclub Langs de Lijn heeft hij
met tal van goede en minder goede muzikanten het podium gedeeld. Hij
heeft een indrukwekkende muziekbibliotheek en sleept bij elk optreden
vele muziekboeken met zich mee zodat hij nooit verrast kan worden
wanneer men een nummer wil spelen dat hij niet paraat heeft. Sinds kort
is deze veelzijdige Gooische chirurgijn met pensioen en krijgt dus meer
tijd om zich met bandzaken te bemoeien. Zo drukt hij langzamerhand zijn
stempel op vooral de sociale aspecten rond de band en heeft hij zich in
korte tijd op vele terreinen onmisbaar gemaakt. Zijn pianospel
bestrijkt vele stijlen in de jazzmuziek, is vindingrijk, heerlijk
swingend en net zo stevig als Henk er uit ziet.
 Jan Herman Kots
(banjo) is in het Gooi en
omstreken zeker geen onbekende. Al jarenlang speelt deze banjoïst pur
sang los en vast in allerlei bands, waar hij relaxed en lekker soepel
zijn banjo-taak vervult. Hoewel hij uitstekend kan soleren moet de hele
band hem gewoon plotseling buiten spel zetten zodat alléén hij te horen
is. Hij zal zich als solist niet snel opdringen. Als vaste banjoïst van
'Mabels Dream' heeft hij gelukkig ook nog tijd genoeg voor de Dixie
Express. Ondanks dat hij vaak in Frankrijk vertoeft is hij niet te
beroerd om op en neer te rijden voor een repetitie of optreden. Zijn
uiterlijke bescheidenheid is slechts schijn zo ontdekten de mede
bandleden. Met zijn fijnzinnige en doeltreffend geplaatste grappen zet
hij zijn 'maten' vaak op het verkeerde been en vooral tijdens lange en
saaie ritten naar buitenlandse optredens zorgt JH voor de lach. Hoewel
hij toch al een aantal jaren meespeelt heeft niemand hem ooit boos,
opgesart of 'over de rooie' gezien.
Piet van Bloppoel(bas) is de nestor van de Dixie Express en beheerst alle jazzstijlen van stokoude New Orleans, 
tot moderne swing en bossa's. Hij was jarenlang vaste bassist van het
'Kwartet Ad v.d. Hoed', speelde bij de destijds bekende Utrechtse band
de 'Lulu's Dixie Kids' en tal van andere bekende bands in de Gooi en
Vechtstreek. Als sobere vrijgezel heeft hij alle tijd voor zijn
hobby's: schilderen en het verzamelen van mooie bassen, waarvan hij er
in iedere hoek van zijn huis wel een heeft staan. Zijn grootste hobby,
zijn boot, moest hij enige tijd geleden opgeven omdat deze na een zwaar
noodweer met steiger en al was gezonken. Piet kon dit maar slecht
verwerken en was zwaar aangedaan. Gelukkig had hij uiteindelijk nog de
muziek en zijn schildervrienden. Nu heeft hij dus alle tijd tijd om te
bassen en ondanks het feit dat hij overal gevraagd wordt, is Piet de
eerste die altijd op de emails voor repetities en optredens reageert.
Hij is opmerkelijk muzikaal en met zijn uiterst scherpe en muzikale
gehoor pikt hij de slordigheidjes en ingesleten foutjes van de band er
als eerste uit.
 Evert Versteeg
(slagwerk) heeft ook
aan de wieg van de Dixie Express gestaan. Hij begon ooit als saxofonist
maar werd door een slechte recensent dermate de vernieling in
geschreven dat hij die sax in een van de Amersfoortse grachten heeft
gegooid, waarna hij zich tot drummer heeft omgeschoold. Bands uit het
verre Amersfoortse verleden zoals: Humpty Dumpty Pipers, Boulderdrawers
en Tempting Seven, hij heeft ze allemaal overleefd en slaat
al meer dan 30 jaar zijn slag in de Dixie Express. Uniek is zijn
geheugen: van al die bands weet hij nog precies hoe de arrangementen en
afspraakjes in elkaar staken en ook bij de Dixie Express is het Evert
die alles wat dat betreft precies op een rijtje heeft. Met de jaren is
hij zich steeds meer gaan ontwikkelen tot een echte combo-drummer en
geeft de voorkeur aan mooie swingnummers en latijnse muziek, waarbij
hij wat meer van zijn kwaliteiten kan tonen. Van zijn Dixie-maten moet
hij zich in de band echter gedeisd houden: 1-2-3 in de maat en geen
geram op bekkens. Evert schikt zich de laatste tijd steeds moeilijker
in die rol maar blijft een fantastische drummer.
|
